Uran w opozycji

Uran, siódma planeta Układu Słonecznego zbliża się do opozycji, czyli do takiej konfiguracji dwóch ciał niebieskich, w której ich długości ekliptyczne różnią się o 180°. Planeta w opozycji osiąga największą jasność i rozmiary kątowe oraz co istotne są widoczna jest przez całą noc.

W takim właśnie punkcie znajdzie się Uran już w nocy z 25 na 26 września b.r., a dokładniej już 26-go, o godz. 2:14. Planeta będzie odległa od nas o 19,0776 AU czyli 2,854 mld km i na naszym niebie odnajdziemy ją w gwiazdozbiorze Ryb jako gwiazdkę o jasności +5,7 mag. i średnicy kątowej 3,69”

Ponieważ Urana ma na naszym niebie jasność około 6 magnitudo, co stanowi granicę widzialności gołym okiem, podobnie jak Neptun, nigdy nie była obserwowana przed wynalezieniem teleskopu. Planetę odkrył w 1781 roku William Herschel, jednak już wcześniej bywała umieszczana na niektórych mapach nieba jako gwiazda. Odkrywca nazwał ją gwiazdą Jerzego, na cześć brytyjskiego monarchy Jerzego III, później, na cześć samego odkrywcy, nada-no jej imię Herschel. Nazwa Uran, zaproponowana przez niemieckiego astronoma J.E. Bodego jest używana od XIX wieku.

Należąca do grupy olbrzymów, planeta o średnicy 4 razy większej od Ziemi, obiega Słońce w ciągu 84 lat, w średniej odległości od Słońca 19,2 razy większej niż Ziemia.

Obrót Urana jest sporo szybszy niż naszej planety i trwa 17 godzin i 14 minut, przy czym jego równik jest nachylony do płaszczyzny orbity pod kątem prawie 98°, co sprawia wrażenie, jakby planeta toczyła się po swej orbicie.

Urana okrąża 27 znanych dziś księżyców. Największe spośród nich to Titania (13,7–14,1 mag.) i Oberon (13,9–14,4 mag.), odkryte już w 1787 roku przez Wilhelma Herschela. Dwa następne – Umbriela (14,8–15,2 mag.) i Ariela (14,1–14,6 mag.), dostrzegł William Lassel w 1851 roku. Piąta, Miranda (16,2–16,6 mag.) odkryta w 1948 roku przez Gerarda Kuipera przez blisko 40 lat zamykała listę księżyców Urana. Kolejne 10 zostało odkrytych dopiero przez sondę Voyager 2, zaś pozostałe na przełomie XX i XXI wieku, dzięki naziemnym obserwacjom największymi teleskopami świata.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności, Astronomia, Lornetki. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

2 odpowiedzi na „Uran w opozycji

  1. Lianna pisze:

    Znów w ostatniej chwili… i proszę o poprawienie „Urna” :) )) na „Uran” w trzecim akapicie.

    Urana złapałam w styczniu w koniunkcji z Jowiszem – wyglądał jak piąty księżyc na innej orbicie; jasność i rozmiar pasowały. Czy wiecie może czy AVIkowaniem można zobaczyć jakikolwiek szczegół powierzchni Urana z amatorskiego teleskopu (jeśli tak, to jakiego)?

    • deltasky.pl pisze:

      Stosując dłuższe ekspozycje przy dużej rozdzielczości można próbować złapać jego księżyce. Próba złapania jakiś szczegółów na jego tarczy wymagałaby dużych apertury (większych niż 10″) oraz bardzo dobrych warunków… ale na wiele liczyć nie ma co.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>